'Hansi en de engelen' is een wonderlijk boek. Het gaat ook over wonderen en over engelen. Maar het is evenzeer een waarheidsgetrouw verhaal over een idyllische jeugd in een boerendorpje aan de voet van de Karawanken, een bergmassief in Karinthië. Hoofdpersoon Hansi wordt er geboren in 1949. Drie stemmen vertellen over zijn eerste elf levensjaren: de jonge Hansi, de 73-jarige Hans en een beschouwelijke verteller met veel oog voor kleur, geur en vergankelijkheid. Vanuit deze drie gezichtspunten beleven we Hansi’s leven. We leren zijn vriendjes Toni, Franzi en Branco kennen en zijn familie, zijn vreugde en verdriet, met als rode draad de elf engelachtige verschijningen die hem steeds bewaren voor het ongeluk. 'Hansi en de engelen' is een met veel liefde verteld verhaal, met evenveel liefde geïllustreerd door beeldend kunstenaar Jan Jutte. Het kan gelezen worden als een sprookje voor mensen van acht tot tachtig… Anthoinette Weijn (1960) werd geboren in Nijverdal. Met haar proza en poëzie schildert zij landschappen waarin plaats is voor verwondering. Het in 2022 bij afdh verschenen 'Hansi en de engelen' is haar debuut. Eerder bracht zij in dezelfde poëtische en beeldende stijl enkele door haarzelf geïllustreerde sprookjesboeken uit en werkte als Fee Buitenkeet mee aan Droomspoel Beeldverhalen. Ze schreef zowel de verhalen als de scripts voor twee theaterproducties en ontving voor haar gedicht 'Mensen die lezen' in 2011 de Willem Wilminkprijs.

PROUST EN VAN SCHOOTEN Dichter Hanneke van Schooten (Enschede, 1946) is al vele jaren gefascineerd door het werk van Marcel Proust: ‘Hij toont wat de tijd met mensen doet. Met de herkenning van het besef dat de tijd je inhaalt, geeft Proust een overtuigend antwoord op de vraag hoe je daarmee om kunt gaan. Hij laat zien dat je met een roman of een gedicht vat kunt krijgen op het verglijden van de tijd. Bij Proust gaat het echter niet alleen over tijd, associatieve herinneringen en het geheugen, maar ook over de ontdekking van het schrijverschap van de verteller. In het creatieve proces van het schrijven maakt Proust stilistische keuzes om zijn ‘paleizen van taal’ te bouwen: zijn wijze van formulering, het ritme daarin, de klank van de woorden en het rijzen en dalen van zijn zinnen, die als trage rivieren in een talig landschap meanderen.’ De gedichten in Geheugenkathedraal zijn meer zoekend, observerend en minder melancholisch van aard dan het werk in haar vorige twee bundels. Van Schooten heeft gekeken met de ogen van Proust. Het levert sensitieve, zeer precieze poëzie op met prachtige beelden: In de ondergaande zon werden de torenspitsen twee gouden assen die uit zijn blik verdwenen. Als meisjes achtergebleven in het donker na een feest, verlegen tegen elkaar aangedrukt, berustend in hun lot, alleen gelaten kleine rij die in de nacht verdween.